Het water stijgt en veel Venlonaren wachten bevend op wat komen gaat. Tijd voor een column op Kloeken.nl.
Het nattevoetentrauma van Limburg
Je kunt er niet omheen: 2010 was een rampjaar. Ik heb er zelf niet zo heel veel van meegekregen, moet ik bekennen. Ik was in New York, Barcelona en Amsterdam en meestal scheen de zon. Zolang je Haïti mijdt, zit je ook best veilig. En zeg nou zelf, dat is niet zo’n probleem. Haïti staat niet bekend om zijn dampende vrouwen en smaakvolle cuisine. De meeste mensen zijn er blij met alles wat ze in hun mond kunnen stoppen. Of datgene dampend of smaakvol is, dat is voor de gemiddelde Haïtiaan van secundair zo niet tertiair belang. Maar het was dus een rampjaar, dat 2010. In Haïti en nog wel een aantal andere landen.
Ik hoop van harte dat 2011 beter wordt, maar moet vooralsnog vaststellen dat we in ieder geval in onze eigen omgeving sinds de jaarwisseling op een behoorlijke portie onheil worden getrakteerd. De brand in Moerdijk verschafte de toch al populaire New Kids in een klap wereldfaam en de Maas roert zich in Limburg. Op het terrein van Chemie-Pack hadden ze een beetje hoogwater woensdag waarschijnlijk niet erg gevonden, maar hier ligt het gevoelig. De angst voor de grillen van de rivier is diep geworteld. Veel Limburgers hebben een nattevoetentrauma voor het leven. Brand, dat doet ons dan weer weinig. We worden hooguit nerveus van het ironische gegeven dat er bluswater nodig is om het vuur te doven. Toch weer dat ellendige water.
Het trauma is begrijpelijk. Veel mensen zijn hard getroffen door de overstromingen in 1993 en 1995 en zullen die herinneringen altijd met zich meedragen. Voor mij ligt dat anders. Ik was scholier en mijn school – het Marianum – was als een veilig fort op de berg. Ook mijn huis stond ruimschoots in watervrij gebied, dus het dagelijkse fietstochtje van huis naar school en terug leverde geen enkel probleem op. Voor sommige klasgenoten lag dat anders. Die moesten naar Baarlo, Belfeld en meer van dat soort totaal van de bewoonde wereld afgesloten dorpen. Aan het einde van de schooldag nam je afscheid, ik weet het nog heel goed, en het was afwachten of je elkaar de volgende dag weer zou zien. Het waren barre tochten voor pubers met Eastpaks. Maasbree zou zomaar een brug te ver kunnen zijn.
Nogmaals, voor mij lag dat anders. Als kind is het spannend als er iets gebeurt in je stad. Een deel van het centrum was nog goed bereikbaar, kan ik me herinneren, maar door de straatjes direct aan de Maas kon je je alleen in een bootje verplaatsen. In Q4 lagen op dat moment nog meer seksshops dan kunstgalerieën en het idee dat mensen hun waterscooter uit de schuur moesten halen om een nieuwe vibrator aan te schaffen vond ik toentertijd grappig. Ik zag ze ook door de wijk drijven, die vaste klanten, op gehaast gevulde opblaaspoppen bij gebrek aan roeiboten. Romantisch is niet het goede woord, maar ik had als jongen een vrolijke voorstelling van zaken als het om hoogwater ging.
Dat kan de komende dagen veranderen als de Maas weer toeslaat. Ik hoop niet dat het gebeurt. Het trauma van veel Limburgers is groot genoeg. En ik wil mijn herinneringen helemaal niet kwijt.
Tags: venlo
