Blue Monday. Zucht. Bedrukt. Kreun. Zal wel weer draadjesvlees worden vanavond. Poeh. En witlof. Steun. De trein zal ook wel weer te laat rijden. Pfffff. Het is dat ik vandaag niet met de trein hoef. Grmbl. Zul je zien dat ie juist nu wel op tijd rijdt.
Nog vier dagen.
Dan is het Bright Friday. Zon. Zonder jas. Dikke trui, dat wel. Picasso en Dalí. Lekkere tapas. Vicky en Cristina. Kleurige warmte. Messi en Iniesta. BARCELONA!
“Nobody move and nobody gets hurt.”
Fuck it, I’m on the move.
Het Irak-rapport van de commissie Davids zorgde de voorbije twee dagen voor een bizar steekspel van communicatie. Het kabinet slaagde er bijna in te struikelen, terwijl de daadwerkelijke inhoud van het rapport pas in het voorjaar wordt besproken. Iedereen die de verwarrende ontwikkelingen in Den Haag heeft gevolgd, moet welhaast concluderen dat de kloof tussen burger en politiek gigantisch is.
Het is dan ook opmerkelijk dat Miel Theeuwen in de Venlo-lezing precies het tegenovergestelde betoogde:
Politici en bestuurders Twitteren erop los, in een poging de vermeende kloof tussen politiek en burger te verkleinen. Ze zijn zich er misschien niet van bewust dat die kloof gekrompen is tot een onbeduidend scheurtje in het wegdek: elke mening op straat of op Kloeken.nl kan morgen leiden tot discussies in de gemeenteraad. Kamerleden verdringen elkaar voor de interruptiemicrofoon om als eerste hun visie te geven op het laatste nieuws dat we volgende week allemaal alweer vergeten zijn. Nooit eerder waren politiek en samenleving zo tot in de haarvaten met elkaar verweven. Burgers zijn mondig maar zelden goed geïnformeerd. De kloof moet niet kleiner, maar groter. Gezagsdragers staan opgesteld om belangrijke beslissingen te nemen over complexe vraagstukken, niet om elke dag te luisteren naar de mening van de man op straat. Het broodnodige vertrouwen in de politiek kan worden hersteld als bestuurders laten zien dat ze in staat zijn ontwikkelingen te duiden en er passende en begrijpelijke antwoorden op te formuleren zonder met de waan van de dag mee te wuiven.
Moet de conclusie dan luiden dat de verwarring ontstaat, omdat burgers én politici moeite hebben met dat ’scheurtje in het wegdek’?
Samen naar VVV, dat gaat niet meer lukken.
U was voor mij lange tijd één herinnering, één foto eigenlijk. De laatste tijd vooral één telefoongesprek, kort maar zo hartelijk. Door alle verhalen werd u een hele wereld, ergens ver weg waar de zon schijnt.
Die wereld blijft zonnig.
Rust zacht.
Stuifsneeuw is sneeuw die niet vanuit de lucht naar beneden valt, maar vanaf de grond naar boven. Dat heb ik vandaag geleerd. Soms leer je dingen door eenvoudigweg door het raam naar buiten te kijken.
Stuifsneeuw is duivelse sneeuw, met lak aan de zwaartekracht.
Het heeft iets intiems, hier op de vierde verdieping. Gewoonlijk zijn sneeuwvlokken niet meer dan voorbijgangers, witte reizigers die je pas weer ontmoet als je naar buiten gaat. Stuifsneeuw blijft zweven op vier hoog en danst uitdagend aan de andere kant van het glas.
Ik ga beneden eens kijken waar die stuifsneeuw ontstaat.
Alarm. Weer extreem weer. Stuifsneeuw. Gevoelstemperaturen van dertig onder nul. Vreselijk lijden.
Maar hoe warm kun je ook worden van extreem weer.
Voor de PvdA was het een teleurstellende avond, die van de verkiezingen. De partij verloor drie van haar acht zetels en was in een klap niet meer de grootste, maar slechts nummer drie. Twijfel waaide door de fractie. De afstraffing werd door een deel van de kandidaten opgevat als een niet af te wijzen uitnodiging voor de oppositiebanken. Tegelijkertijd leefde echter de overtuiging dat PvdA-wethouders Herman Janssen en Ramon Testroote de laatste jaren goed werk hebben geleverd. Het verlies bleef ook relatief beperkt, zeker gezien de miserabele staat waarin de partij landelijk verkeert.
Vandaag presenteerde de nieuwe coalitie zich in de parterre van het stadhuis. Een coalitie van VVD, CDA en, jawel, ook PvdA. Nog geen vier weken na de verkiezingen ziet de toekomst er voor de partij plots weer een stuk rooskleuriger uit. Dat was ook merkbaar aan Hay Janssen. De fractievoorzitter die direct na de verkiezingen nog de verpersoonlijking was van het dubbele gevoel van de partij, tekende nu lachend en tevreden het coalitieprogramma. Janssen had zelfs de nodige bluf. ‘Wij maken de komende jaren het verschil’, zei de partijleider.
Zo gek is dat niet. Ga maar na: over de ontwikkeling van de grote projecten zit de PvdA over het algemeen op één lijn met CDA en VVD. Iedereen wil immers dat de Maasboulevard zo snel mogelijk wordt afgebouwd, dat de Floriade een succes wordt en dat de gemeente de ontwikkeling van het kazerneterrein faciliteert. Natuurlijk, het door de PvdA gewenste Made in Venlo komt er niet, maar daar staat een cultuurcluster in het Nedinsco-complex tegenover.
Ook de portefeuilleverdeling ziet er op het eerste gezicht niet slecht uit. Mark Verheijen heeft zichzelf in de onderhandelingen gebombardeerd tot superwethouder. Zijn uitbundige portefeuille moet hem de komende vier jaar richting Den Haag katapulteren. De overige drie wethoudersposten doen niet voor elkaar onder. Dat betekent dat de PvdA in het college niets minder is dan het CDA. De partij mag de komende jaren verder werken aan het sociale gezicht van Venlo en wordt daarbij in de rug gedekt door de christendemocraten, die ook hechten aan de sociale agenda. Niet voor niets is de bezuiniging op het minimabeleid binnen de perken gebleven.
Als je het zo bekijkt, is de keuze voor deelname aan de coalitie gerechtvaardigd. Veel moeilijker was de keuze die Hay Janssen moest maken tussen zijn twee wethouderskandidaten: Ramon Testroote en Vera van de Wiel. Het werd Testroote. Een wethouder die de afgelopen jaren zijn werk goed heeft gedaan stuur je niet weg, moet Janssen hebben gedacht. Testroote kan bovendien doorgaan op bekend terrein, ook dat is een voordeel. Daar staat tegenover dat de wethouder de voorbije periode al veel uit zijn portefeuille heeft gehaald. Het wordt moeilijk om dat te overtreffen. Daarnaast is Testroote niet iemand die zich uitgebreid profileert, terwijl dat als enige wethouder van een partij wel essentieel is.
Vera van de Wiel ontwikkelde zich de laatste jaren tot een van de beste raadsleden. Ze is scherp en vasthoudend in het debat, kan moeilijke kwesties in eenvoudige woorden neerzetten en had als enige vrouwelijke wethouder een speciale positie gehad. Mark Verheijen en Twan Beurskens spraken voor de verkiezingen over een campagne van 3,5 jaar die ze als VVD-wethouder voerden; met het oog op de vólgende verkiezingen was het begrijpelijk geweest als de PvdA Van de Wiel naar voren geschoven had. De keuze voor Testroote is gebaseerd op inhoud en continuïteit, niet op marketing en politiek gewin. En dat is dapper.
Hay Janssen heeft ook niet aan zichzelf gedacht. Het lijkt namelijk onvermijdelijk dat Vera van de Wiel zich de komende jaren verder ontwikkelt en opstoomt naar een hogere politieke functie. Meer dan één wethouder zal de Partij van de Arbeid deze collegeperiode niet krijgen en daarom is er maar één man die op den duur een stapje terug kan doen om plaats te maken voor Van de Wiel.
Die man is fractievoorzitter Hay Janssen.
Altijd lekker. Morgen de presentatie, vandaag al op Omroep Venlo: Venlo krijgt vier wethouders.
Dat aantal komt niet als een verrassing. In een tijd van bezuinigingen moet een college het goede voorbeeld geven en zes wethouders was daarom teveel. Met vijf wethouders was er geen logische verdeling te maken tussen de drie coalitiepartijen VVD (twaalf zetels), CDA (acht zetels) en PvdA (vijf zetels). 3-1-1 zou iets teveel van het goede zijn in het voordeel van de VVD, met 2-2-1 zouden de liberalen niet tevreden zijn, zeker gezien de aanwezigheid van CDA-burgemeester Bruls. Daarom: vier (2-1-1).
‘Al jaren ben ik atheïst, toch geloof ik wel in kerst.’
Daar is ie dan: de kersthit van 2010. De blonde VVV-reus Torres Blues heeft zijn succesnummer Juichen in De Koel (klik hier voor de zolderversie, de autoversie of de stadionversie) voorzien van kerstklokken en omgedoopt tot Juichen in de stal.
‘En Jozef nam Maria mee, jaja, je raadt het al
Ze gingen lekker juichen, lekker juichen in de stal’
Oh ja, ik weet nog niet of Torres mijn Kerst Top 5 Allertijden haalt.
